കൃത്രിമ വൃക്ക: ഡയാലിസിസിന് അപ്പുറമുള്ള ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്ര വിപ്ലവത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ

കൃത്രിമ വൃക്ക: ഡയാലിസിസിന് അപ്പുറമുള്ള ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്ര വിപ്ലവത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ

UCSF-ന്റെ ബയോ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ കിഡ്‌നി ഗവേഷണം, ശാസ്ത്രീയ യാഥാർഥ്യം, ആരോഗ്യവിപണിയുടെ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾ

മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ശുദ്ധീകരണ സംവിധാനങ്ങളിലൊന്നാണ് വൃക്കകൾ. രക്തത്തിലെ വിഷാംശങ്ങളും ഉപാപചയ മാലിന്യങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം ശരീരത്തിലെ ജലാംശം, ലവണങ്ങൾ, രക്തസമ്മർദം, ആസിഡ്-ബേസ് സന്തുലിതാവസ്ഥ എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലും വൃക്കകൾ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഈ അവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ഗുരുതരമായി നിലയ്ക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു ചികിത്സാസംവിധാനത്തെ ആശ്രയിച്ചാകുന്നു. ഡയാലിസിസ് എന്നത് അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള അത്യാവശ്യ ചികിത്സയാണ്. എന്നാൽ ആ ചികിത്സയ്ക്ക് മനുഷ്യൻ നൽകേണ്ടിവരുന്ന വില പണത്തിൽ മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. സമയവും തൊഴിൽശേഷിയും കുടുംബജീവിതവും സ്വാതന്ത്ര്യവും അതിന്റെ ഭാഗമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഈ യാഥാർഥ്യത്തിനിടയിലാണ് അമേരിക്കയിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് കാലിഫോർണിയ, സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോയിലെ (UCSF) ബയോ എൻജിനീയർമാർ വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൃത്രിമ വൃക്ക എന്ന ഗവേഷണം ലോകശ്രദ്ധ നേടുന്നത്.

ഡോ. ശുവോ റോയിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള The Kidney Project മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കാവുന്ന, കോഫി കപ്പിന്റെ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ബയോ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ കിഡ്‌നി വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. സാധാരണ ഡയാലിസിസ് മെഷീനുകളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, രോഗിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക രക്തസമ്മർദം ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനാണ് ഈ ഉപകരണം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള വൈദ്യുതോർജമോ പ്രത്യേക മെക്കാനിക്കൽ പമ്പുകളോ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു സംവിധാനമാണ് ഗവേഷകർ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ തുടർച്ചയായി രക്തം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഉപകരണം എന്നതാണ് ഈ ആശയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. എന്നാൽ ഗവേഷണത്തിന്റെ ഈ നേട്ടത്തെ മനുഷ്യരിൽ വിജയകരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ചികിത്സയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയമായി ശരിയല്ല. ഉപകരണം ഇപ്പോഴും വികസനഘട്ടത്തിലാണ്. മനുഷ്യരിൽ ക്ലിനിക്കൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി അംഗീകാരം നേടിയ ചികിത്സയായി ഇത് മാറിയിട്ടില്ല.

ഈ കൃത്രിമ വൃക്കയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ രണ്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണുള്ളത്. സിലിക്കൺ നാനോപോർ ഹെമോഫിൽട്ടറും ജീവനുള്ള മനുഷ്യ വൃക്കകോശങ്ങൾ അടങ്ങിയ ബയോ റിയാക്ടറും. ആദ്യത്തേത് രക്തത്തിലെ മാലിന്യങ്ങൾ അടങ്ങിയ ദ്രാവകം വേർതിരിക്കുന്ന ഫിൽട്ടറാണ്. അതിലെ അതിസൂക്ഷ്മമായ സുഷിരങ്ങളിലൂടെ രക്തത്തിലെ ചില ഘടകങ്ങൾ അരിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഘടകമായ ബയോ റിയാക്ടറിലാണ് മനുഷ്യവൃക്കയുടെ ജൈവപ്രവർത്തനങ്ങളെ അനുകരിക്കാനുള്ള ശ്രമം നടക്കുന്നത്. അതിലുള്ള ട്യൂബ്യൂൾ കോശങ്ങൾ ശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ വെള്ളവും ലവണങ്ങളും വീണ്ടും ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ശേഷിക്കുന്ന മാലിന്യദ്രാവകം മൂത്രമായി പുറത്തേക്കെത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതായത് ഇത് കേവലം ഒരു മെക്കാനിക്കൽ ഫിൽട്ടറല്ല; മനുഷ്യവൃക്കയുടെ ചില അടിസ്ഥാന ജൈവപ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സംയോജിത ജൈവസാങ്കേതിക സംവിധാനമാണ്.

ഈ ഗവേഷണത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സവിശേഷതയാണ് ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധസംവിധാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നത്തിന് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന പരിഹാരം. സാധാരണ വൃക്കമാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയയിൽ മറ്റൊരാളുടെ വൃക്ക സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ രോഗിയുടെ പ്രതിരോധസംവിധാനം ആ അവയവത്തെ ആക്രമിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രതിരോധശേഷി കുറയ്ക്കുന്ന മരുന്നുകൾ കഴിക്കേണ്ടിവരാറുണ്ട്. എന്നാൽ UCSF ഗവേഷകർ വികസിപ്പിക്കുന്ന സിലിക്കൺ മെംബ്രേൻ ബയോ റിയാക്ടറിലെ ജീവനുള്ള കോശങ്ങളെയും രോഗിയുടെ പ്രതിരോധകോശങ്ങളെയും വേർതിരിക്കുന്ന സംരക്ഷണഭിത്തിയായി പ്രവർത്തിക്കാനാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ ദാതാവിന്റെ കോശങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിരോധപ്രതികരണം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ് ഗവേഷകരുടെ പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ ഈ സംരക്ഷണം മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ദീർഘകാലം പൂർണമായി ഫലപ്രദമാണെന്ന് ഇതുവരെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. ശാസ്ത്രം ഒരു സാധ്യത കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതും ആ സാധ്യത ചികിത്സാരംഗത്ത് ഉറപ്പായ ഫലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നതും രണ്ടാണ്.

ഗവേഷണത്തിന്റെ നിലവിലെ സ്ഥിതിയും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. UCSF-ന്റെ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം ഉപകരണത്തിന്റെ പ്രോട്ടോടൈപ്പുകൾ മൃഗങ്ങളിൽ പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പന്നിയിൽ സ്ഥാപിച്ച ചെറിയ പ്രോട്ടോടൈപ്പ് മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് മൂത്രം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചതായി ഗവേഷകർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മനുഷ്യരിൽ പരീക്ഷണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചിട്ടില്ല. മനുഷ്യരിൽ സുരക്ഷിതമായി പ്രവർത്തിക്കുമോ, എത്രകാലം പ്രവർത്തിക്കും, അണുബാധയോ രക്തം കട്ടപിടിക്കലോ ഉണ്ടാകുമോ, ബയോ റിയാക്ടറിലെ കോശങ്ങൾ എത്രകാലം പ്രവർത്തനക്ഷമമായി നിലനിൽക്കും തുടങ്ങിയ നിർണായക ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ 2030-ഓടെ വിപണിയിലെത്തിക്കാമെന്ന ലക്ഷ്യം ഗവേഷകരുടെ പ്രതീക്ഷയായി മാത്രമേ കാണാവൂ; ഉറപ്പായ സമയപരിധിയായി കാണാനാവില്ല. മാത്രമല്ല, ഈ ഉപകരണം മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക വൃക്കയുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും പുനഃസൃഷ്ടിക്കുകയുമില്ല. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ പരിമിതമായ വൃക്കപ്രവർത്തനശേഷിയാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ ഉൽപ്പാദനത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന എരിത്രോപോയറ്റിൻ എന്ന ഹോർമോൺ നിർമ്മാണം ഈ ഉപകരണം നിർവഹിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ചില രോഗികൾക്ക് അതിനുള്ള മരുന്നുകൾ തുടർന്നും ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം.

എന്നിരുന്നാലും ഈ ഗവേഷണത്തിന്റെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രാധാന്യം ചെറുതല്ല. വൃക്കരോഗം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആരോഗ്യപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെയും തൊഴിൽജീവിതത്തെയും സാമൂഹിക നിലനിൽപ്പിനെയും ബാധിക്കുന്ന ദീർഘകാല പ്രതിസന്ധിയാണ്. ആഴ്ചയിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ ഡയാലിസിസ് ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഒരു രോഗിയുടെ ജീവിതം ആശുപത്രിയുടെ സമയക്രമവുമായി ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. യാത്ര, ചികിത്സയ്ക്കുള്ള മണിക്കൂറുകൾ, മരുന്നുകൾ, ഭക്ഷണനിയന്ത്രണം, തുടർച്ചയായ പരിശോധനകൾ എന്നിവയെല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. ചികിത്സയ്ക്കായി ജോലിയിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടിവരുന്നവരും വരുമാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നവരും നിരവധിയാണ്. രോഗി മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളും ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാഗമാകുന്നു. ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്താൻ സമ്പാദ്യം ചെലവഴിക്കുകയും കടം വാങ്ങുകയും സ്വത്തുക്കൾ വിൽക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറവല്ല.

കേരളത്തിലെ 152 ഹീമോഡയാലിസിസ് രോഗികളെ ഉൾപ്പെടുത്തി 2022-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പഠനം ഈ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. പഠനത്തിൽ പങ്കെടുത്ത 93.4 ശതമാനം കുടുംബങ്ങൾക്കും ചികിത്സ മൂലം വിനാശകരമായ ആരോഗ്യച്ചെലവ് നേരിടേണ്ടിവന്നതായി കണ്ടെത്തി. ഇത് ആരോഗ്യസംവിധാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഘടനയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 2.2 ലക്ഷം പുതിയ രോഗികൾ അവസാനഘട്ട വൃക്കരോഗവുമായി ചികിത്സാരംഗത്തെത്തുന്നുവെന്നാണ് കേന്ദ്ര ആരോഗ്യ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കണക്ക്. ഇവർക്കായി പ്രതിവർഷം കോടിക്കണക്കിന് ഡയാലിസിസ് സെഷനുകൾ ആവശ്യമായി വരുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി 2016-ൽ ആരംഭിച്ച പ്രധാനമന്ത്രി ദേശീയ ഡയാലിസിസ് പദ്ധതി സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർക്ക് സൗജന്യ ഡയാലിസിസ് ലഭ്യമാക്കാനുള്ള പ്രധാന പൊതുജനാരോഗ്യ ഇടപെടലാണ്. 2026 ജൂൺ വരെയുള്ള കേന്ദ്രസർക്കാർ കണക്കുകൾ പ്രകാരം രാജ്യത്തുടനീളം 1,856 ഡയാലിസിസ് കേന്ദ്രങ്ങളും 13,535 മെഷീനുകളും ഈ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും സൗജന്യ ഡയാലിസിസ് ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം രോഗിയുടെ സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധി അവസാനിക്കുന്നില്ല. യാത്രാച്ചെലവ്, അനുബന്ധ മരുന്നുകൾ, പരിശോധനകൾ, പോഷകാഹാരം, തൊഴിൽ നഷ്ടം എന്നിവ കുടുംബങ്ങളെ തുടർന്നും ബാധിക്കുന്നു.

ഇവിടെയാണ് കൃത്രിമ വൃക്കയുടെ ഗവേഷണം ഒരു വലിയ ആരോഗ്യനയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിതുറക്കുന്നത്. ഡയാലിസിസ് ഒരു ജീവനരക്ഷാ ചികിത്സയാണ്. അതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ കുറച്ചുകാണാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ആവർത്തിച്ച് ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന ഈ ചികിത്സയ്ക്കു ചുറ്റും വലിയൊരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഡയാലിസിസ് മെഷീനുകൾ, ഫിൽട്ടറുകൾ, ട്യൂബുകൾ, ഡയാലിസിസ് ദ്രാവകങ്ങൾ, മരുന്നുകൾ, പരിശോധനകൾ, ആശുപത്രി സേവനങ്ങൾ, വിദഗ്ധ ജീവനക്കാർ എന്നിവയെല്ലാം ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്. ഒരു രോഗിക്ക് ആഴ്ചയിൽ മൂന്ന് തവണ ഡയാലിസിസ് ആവശ്യമായി വരുമ്പോൾ വർഷത്തിൽ ഏകദേശം 156 ചികിത്സാ സെഷനുകളാണ് വേണ്ടിവരുന്നത്. ഓരോ സെഷനും ഒരു ചികിത്സാ ഇടപെടൽ മാത്രമല്ല, രോഗിയുടെ സമയവും കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികശേഷിയും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയ കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൃത്രിമ വൃക്ക വിജയകരമാകുകയാണെങ്കിൽ നിലവിലെ ചികിത്സാരീതിയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

എന്നാൽ ഈ മാറ്റം ഡയാലിസിസ് വ്യവസായത്തിന്റെ അവസാനമായിരിക്കുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. എല്ലാ വൃക്കരോഗികൾക്കും ഈ ഉപകരണം അനുയോജ്യമാകണമെന്നില്ല. ചില രോഗികൾക്ക് ശസ്ത്രക്രിയയോ മറ്റ് ആരോഗ്യപരമായ കാരണങ്ങളാലോ ഇത് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കാം. ഉപകരണം ലഭ്യമാകാത്തവർക്കും അനുയോജ്യമല്ലാത്തവർക്കും ഡയാലിസിസ് തുടർന്നും അനിവാര്യമായിരിക്കും. അതേസമയം പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു വിപണി രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യും. സിലിക്കൺ മെംബ്രേൻ നിർമാണം, ബയോ റിയാക്ടർ കോശങ്ങളുടെ പരിപാലനം, ശസ്ത്രക്രിയ, ഉപകരണങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണം, അറ്റകുറ്റപ്പണി, ഘടകങ്ങൾ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കൽ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ പുതിയ വ്യവസായ സാധ്യതകൾ ഉണ്ടാകും. അതിനാൽ ഇത് പഴയ ആരോഗ്യവിപണിയുടെ അവസാനമെന്നതിലുപരി പുതിയൊരു മെഡിക്കൽ ടെക്നോളജി വിപണിയുടെ തുടക്കവുമാകാം.

ഇവിടെ കൂടുതൽ നിർണായകമായ ചോദ്യം പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ആർക്കായിരിക്കും എന്നതാണ്. ഒരു സർവകലാശാലയിലെ ഗവേഷണശാലയിൽ വികസിപ്പിക്കുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ പിന്നീട് പേറ്റന്റുകളുടെയും സ്വകാര്യ നിക്ഷേപങ്ങളുടെയും വാണിജ്യവൽക്കരണത്തിന്റെയും ഭാഗമാകുന്നു. ഗവേഷണത്തിന് പൊതുഫണ്ടിങ് ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പേറ്റന്റ് ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, നിർമാണാവകാശം ഏത് കമ്പനിക്കാണ് ലഭിക്കുന്നത്, രോഗിക്ക് എത്ര വിലയ്ക്ക് ഇത് ലഭ്യമാകും തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ ആരോഗ്യനീതിയുടെ കേന്ദ്രപ്രശ്നങ്ങളാണ്. UCSF ഗവേഷണസംഘം ഭാവിയിൽ ഇതിന്റെ ചെലവ് വൃക്കമാറ്റിവയ്ക്കലിന്റെ ചെലവിനേക്കാൾ കൂടുതലാകില്ലെന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. എന്നാൽ യഥാർഥ വിലയും ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷയും സർക്കാർ ആരോഗ്യപദ്ധതികളിലെ ലഭ്യതയും ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായിട്ടില്ല. ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ രോഗിയുടെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണെങ്കിലും അത് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നേട്ടം സാമൂഹികനീതിയുടെ നേട്ടമായി മാറില്ല. സമ്പന്നർക്ക് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കാവുന്ന പുതിയ കൃത്രിമ വൃക്കയും ദരിദ്രർക്ക് പഴയ ഡയാലിസിസ് സംവിധാനവും എന്നൊരു പുതിയ ആരോഗ്യ അസമത്വം രൂപപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

വൃക്കമാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയയുടെ ഭാവിയെയും ഈ ഗവേഷണം സ്വാധീനിച്ചേക്കാം. അനുയോജ്യമായ ദാതാവിനെ കണ്ടെത്തുക, അവയവം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള കാത്തിരിപ്പ്, ശസ്ത്രക്രിയയുടെ അപകടസാധ്യതകൾ, പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രതിരോധശേഷി കുറയ്ക്കുന്ന മരുന്നുകൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്നത് തുടങ്ങിയവ വൃക്കമാറ്റിവയ്ക്കലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങളാണ്. കൃത്രിമ വൃക്കയിലെ ജീവനുള്ള കോശങ്ങളെ രോഗിയുടെ പ്രതിരോധസംവിധാനത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുകയാണെങ്കിൽ ദാതാവിന്റെ അവയവത്തെ ആശ്രയിക്കാതെ വൃക്കയുടെ ചില പ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവഹിക്കാനുള്ള സാധ്യത തുറക്കും. എന്നാൽ ഇത് വൃക്കമാറ്റിവയ്ക്കലിന്റെ പൂർണമായ പകരക്കാരനാകുമെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവില്ല. ഉപകരണത്തിന്റെ ദീർഘകാല പ്രവർത്തനക്ഷമത, രക്തം കട്ടപിടിക്കാനുള്ള സാധ്യത, അണുബാധ, കോശങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ്, ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കുശേഷമുള്ള സങ്കീർണതകൾ എന്നിവയെല്ലാം മനുഷ്യരിലെ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഈ ഗവേഷണം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. കാരണം വൃക്കരോഗ ചികിത്സയുടെ സാമ്പത്തികഭാരം പൊതുജനാരോഗ്യ സംവിധാനത്തിന് വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. കൃത്രിമ വൃക്ക വിജയകരമായി വികസിച്ചാൽ അതിന്റെ ഇറക്കുമതിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നതിനു പകരം ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ബയോമെഡിക്കൽ എൻജിനീയറിങ് ഗവേഷണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. സർവകലാശാലകളും ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങളും ആശുപത്രികളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണം വർധിപ്പിക്കണം. മെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര നിർമാണശേഷി വളർത്തണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ സാധാരണക്കാർക്ക് താങ്ങാനാകുന്ന വിലയിൽ ലഭ്യമാക്കാനുള്ള നയപരമായ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ വേണം. കേരളത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിലും ഇത് പ്രസക്തമാണ്. വൃക്കരോഗ പ്രതിരോധത്തിനും നേരത്തെയുള്ള രോഗനിർണയത്തിനും കൂടുതൽ നിക്ഷേപം നടത്തുന്നതിനൊപ്പം ഡയാലിസിസ് രോഗികൾക്ക് യാത്ര, മരുന്ന്, പോഷകാഹാരം, തൊഴിൽ നഷ്ടം എന്നിവ പരിഗണിക്കുന്ന സമഗ്രമായ സാമൂഹികസുരക്ഷാ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. പുതിയ മെഡിക്കൽ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ പൊതുജനാരോഗ്യ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാനുള്ള ചർച്ചകളും ഇപ്പോഴേ ആരംഭിക്കണം.

അവസാനമായി, ഈ ഗവേഷണത്തെ ഒരു പുതിയ മെഡിക്കൽ ഉപകരണത്തിന്റെ കണ്ടുപിടിത്തം എന്നതിലുപരി മനുഷ്യന്റെ ജീവിതസ്വാതന്ത്ര്യം തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ശാസ്ത്രീയ ശ്രമമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. ആഴ്ചയിൽ മൂന്നുദിവസം ആശുപത്രിയിൽ ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം സമയത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ചികിത്സയ്ക്കായി വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുന്ന കുടുംബത്തിന് സാമ്പത്തിക ഭദ്രത നഷ്ടപ്പെടുന്നു. രോഗം വന്നതോടെ തൊഴിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യന് സാമൂഹികമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കാവുന്ന കൃത്രിമ വൃക്ക എന്ന ആശയം പ്രതീക്ഷയുടെ പുതിയ വാതിലാണ്. എന്നാൽ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വിജയം വിപണിയുടെ വിജയമായി മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ സമ്പന്നരുടെ ശരീരത്തിൽ മാത്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ആഡംബര ചികിത്സയായി മാറരുത്. ഗവേഷണത്തിന്റെ നേട്ടം സാധാരണ മനുഷ്യരിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതിലാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ സാമൂഹികമൂല്യം.

ഒരു രോഗിക്ക് ഡയാലിസിസ് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നേട്ടമാണ്. പണമില്ലാത്തതിനാൽ ചികിത്സ ലഭിക്കാതെ ഒരാൾ മരിക്കേണ്ടിവരാത്ത സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ് ആരോഗ്യനയത്തിന്റെ നേട്ടം. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെ രക്ഷിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയട്ടെ; ആ സാങ്കേതികവിദ്യ എല്ലാവർക്കും ലഭ്യമാക്കാൻ സമൂഹത്തിനും ഭരണകൂടത്തിനും കഴിയണം. ശാസ്ത്രം മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെ രക്ഷിക്കണം. ആരോഗ്യസംവിധാനം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെയും സംരക്ഷിക്കണം.